Dünya üzerinde ne kadar insan varsa o kadar da hikaye vardır derdi edebiyat öğretmenim... O kadar farklı hayat, o kadar renk, o kadar düş... Son yaşadığımız Güngören katliamı sonrasında neyi farkettim biliyor musunuz; biz ne müthiş bir milletiz... Ne kadirşinas ve yüce ruhluyuz gördüm...

17 canımızı verdik toprağa nice 17'lerimiz gibi... Gözlerde ne kadar öfke varsa o kadar da merhanet vardı... Taşmayan bir öfke ile gereken yerlere öyle güzel cevap verdik ki! Tek yürek, tek ruh olduk yeniden. Uzun zamandır görmediğimiz kadar hem de... Hiçbir kasda atfen ya da gösteri için değil canla ve başla...

Ancak bu olay da göstermiştir ki maalesef basınımız yine kan tacirliğine büründü... Yine insanlık onurunu, insanlık gururunu incitti... Devletin kanalında bile kare kare kanlı görüntüler döndü saatlerce... TVlerde eğlenceye devam edildi... Neyiz biz? Kana susamış canavar mı olduk?

Nedir bu adice kan revan şovunun sebebi... O kan bizden aktı, o can bizden gitti... Neye sevindiler birileri?

EÄŸlenmeyi neden kesemediler?

Ben bu menfur ve insanlık dışı saldırıyı yapanların emellerine alet olmuş duruma kendini düşürmüş meslektaşlarımı kınıyor ve sadece şunu söylemek istiyorum: Terör şöhretini eylemlerinin yarattığı panik havasıyla sürdürür... Terör kanla ve canla beslenir... Ancak dilim varmasa da sizin de yaptığınız aynı değil mi demekten başka diyecek birşeyim de yok ne yazık ki!

Acımızı daha da artırdı bu görüntülerin saatler boyunca verilmiş olması.

Biz bizim gibi hisseden, gören, bakan ve düşünen bir medya istiyoruz. Birlerinin emellerine körük olan değil...

Bütün şehitlerimizi rahmetle yadediyoruz.