Uzun zaman oldu biliyorum...

Neredeyse adlarımızı unutturacak, binbir mazeretle anılarımızı maziye savuracak kadar uzun...

Bu akşam dostlarla senin üzerine konuşmaya dalıp düşmeseydi adın içime anacağım yoktu kuşkusuz, karanlığında bastırdığım izbede tutacaktım seni hala belki bir ömür... Onca zaman sonra dahi; adının geçtiği bir mecliste, gözümün nemini gizleme telaşıyla gözlerimi meraklı ve soran bakışlardan kaçırışım bana asla birşeylerin bitmediğinin, bitemeyeceğinin bir ilanıydı adeta...

Bırakıp giden olarak terkedilene terkeden neler söyleyebilir terkedilmişlik üzerine bilemem ama bildiğim bir şey var elbet: Sanırım sensiz olmuyormuş... Öğrendim...

Her gece ışıkları söndürüp iki parmak halının üzerinde kıvrılıp günün yorgunluğunu atmaya uzanan bedenim de şahittir ki sen olmazsa olmazımsın benim... Şu serin Ankara evveli gecede senin düşüncelerinle sarmaşdolaş dalabilirse gözlerim uykuya seni nasıl arayacak o puslu rüyalar bulvarında bilemezsin... Bilemezsin nasıl seni kucaklamaya hasret açılmış bulacaksın kollarımı bir gelirsen o bulvara...

Ama...

Ama yok...

Gelmeyecek kadar bana kırgın, varlığıma dargın ve yeminli varlığın...

Ey aÅŸk...

Günahkar ve isyankar yüreğimden seni sildiğimi sandığımdan beri meğer ne çok aldanmışlığımı anladığım bu geceki dost sohbeti sonrasında sana tek sözüm var: Gel ve al benliğimi...

Tıpkı yıllar öncesi bir temmuz öğleden sonrası kapımdan içeri giren sevgilinin bakışlarıyla sızdığın gibi yüreğime aynı bakışların huzmeleri ile süzül içime... Hoşgel be aşk... Hoşgel...

Bekliyorum...